De geschiedenis van de bedijking en klassenstrijd in de Dollardpolders

Eindeloos land onder een enorme hemel. De leegte van de Dollardpolders wekt de indruk van een ongerept cultuurlandschap. Mensen heroverde hier immers polder na polder op de zee. Toch is in de 20ste eeuw deze landschapsgeschiedenis zeer rigoureus uitgegomd. De akkerbouw floreerde en eiste voldoende ontplooiingsmogelijkheden. Vanwege die herverkaveling ontbreekt dit gebied in alle cultuurlandschap hitlijsten. Wij vinden dat niet terecht. Het is hier echt rust en ruimte. Bovendien zijn er tastbare sporen van de bedijkingsgeschiedenis en de klassenstrijd tussen herenboeren en landarbeiders.

Bijna alle dijken zijn nog steeds terug te vinden en vertellen samen nog steeds de geschiedenis van het terugwinnend van land op de waterwolf. Ook de geschiedenis van de graanrepubliek is nog zeer aanwezig. Kolossale boerderijen met kronkeltuinen liggen naast piepkleine arbeidershuisjes stammen uit die tijd. De bloeitijd van de akkerbouw, de zogenoemde champagnejaren, lag tussen 1850 en 1880. Daarna overspoelde goedkoop graan uit Noord-Amerika Europa, wat resulteerde in mechanisatie en schaalvergroting. Veel landarbeiders verloren hierdoor hun werk en leidde tot grote sociale onrust en een sterke positie van de radicaal links. Toch lijkt de klassenstrijd hier geluwd en maakt plaats voor een strijd tussen akkerbouw en veeteelt. In de laatste sector is de laatste jaren meer geld te verdienen. Na de opkomst van de industriële veehouderij, rukt de laatste jaren ook de grootschalige melkveehouderij hier op. De koe blijft op stal en het gras wordt niet begraasd maar gemaaid.

Hier twee wandeltochten. De eerste wandeltocht voert langs de plaatsen van handeling van de Graanrepubliek, het boek van Frank Westerman over de geschiedenis van de akkerbouw in het Oldambt. De tweede begint bij het praktisch verdwenen monument van de strijd tegen de laatste inpoldering, kruist alle waarneembare dijken en eindigt aan de boorden van het nieuwe water, de Blauwe Stad.