Wandelen van Fatima naar Lourdes

Amsterdam heeft veel kerken. Die staan leeg of zijn gesloopt danwel verbouwd, horen we u denken. Toch zijn er veel meer kerkgebouwen waar nog gebeden wordt dan een verstokte atheïst wil geloven. Aan de hand van een wanderoute willen wij het verhaal van de Amsterdamse gebedshuizen vertellen. Dat doen we aan de hand van de Onze-Lieve-Vrouwe van Lourdeskerk. Die was gevestigd in de Amsterdamse Staatsliedenbuurt, maar verhuisde in 1957 naar de Noordkant van de Sloterplas. We lopen de kerk achterna en doen onderweg allerlei kerken aan.

Ruim twintig jaar wonen wij in de Amsterdamse Staatsliedenbuurt. Regelmatig kwamen we op de Jacob Catskade langs een garagedeur met daarboven de tekst "Igreja Nossa Señora de Fatima". Een Portugese kerk in een oude garage dachten we dan, maar nooit  zijn we er binnengestapt om dat te checken. Vorige maand was een van ons voor een burenklus om de hoek op 3 hoog. Daar zag hij uit het achterraam tot zijn verbazing een echte kerk. Verstopt op het binnenterrein. Zonder toren, dat wel. 

  

De Portugese parochie bleek zich te hebben gevestigd in het verlaten kerkgebouw van de Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdesparochie. De kerk werd in 1919 ingewijd maar de parochie verhuisde in 1957 naar een nieuw kerkgebouw in de buurt Noorderhof in Slotermeer. Tegenwoordig ligt deze bijzondere kerk naar ontwerp van Granpré Molière in geklemd tussen de retrohuizen van de architect Rob Kriek. Bovendien is de naam, als gevolg van een fusie met twee andere katholieke parochies in Slotermeer, veranderd in Kerk van het Nieuwe Verbond. Meer een naam voor een neo-religie dan de Roomse moederkerk.

  

De roerige geschiedenis van de Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskerk in de tweede helft van de 20ste eeuw blijkt voor veel Amsterdamse kerken op te gaan. Door ontkerkelijking liepen Nederlandse gebedshuizen leeg, maar kwamen met de migranten een keur aan nieuwe geloofsgemeenschappen bij die allemaal een gebouw zochten.